Sen bana kıyamazdın. Ağladığım zamanlar ellerinle yüzümü avuçlar, beni ne kadar çok sevdiğini söylerdin. Bende sana sıkı sıkı sarılırdım. Sonra ellerimle saçını karıştırırdım her zaman. Bu benim sana seni seviyorum deme şeklimdi. Ama sen bilirdin bunun ne kadar içten bi seni seviyorum olduğunu. Sana asla sevdiğimi söyleyemedim. Çünkü sen her fırsatta beni ne kadar çok sevdiğini söylerdin. Bense korkardım bu sevginin bir gün biteceğinden. Korkularımda haklıymışım demek ki şu an burada sensizim. Bunun ne kadar acı verdiğini asla anlayamayacaksın. Seninle geçirdiğim her dakika her saniyenin benim için ne kadar değerli ve anlamlı olduğunu sana kelimelerle tarif edemiyeceğim. Bu yüzden artık sadece senin hayallerine yaşıyorum.. Bütün gün seni düşünmek bile beni mutlu ediyor. Sensiz bi saniyeyi bile geçiremeyen ben artık sadece hayallerinle mutlu olmayı öğrendim. Bunu bile öğrettin bana.. Aşkı, sevgiyi, mutluluğu, acıyı, gözyaşını her şeyi... Bana bu kadar çok şey öğretmeyi başaran sen benim her zaman bitanem olarak kalacaksın.'Sensiz' bu kelime senin için neler ifade ediyo bilmek isterdim. Ne kadar çok sevdiğimizi bilmek isterdim. İsterdim senin sevgini, aşkını... Bilirdim de. Ne zaman beni sevmeyi bıraktın? Ne zamandan beri beni üzmeye başladın?
Senden sonra çok değiştim. Yağmurları sevmeyen ben artık onlarla arkadaş olmayı öğrendim. Onlar benim yanımdaydı sen yokken. Vurdu yüzüme tokatladı ilk önce gerçekleri. İstemedim. "Git başımdan." dedim. Ama o usanmadan bana yaklaştı. Hırçınken daha çok üzdüğünü fark etti ve yumuşakça dokundu. Sanki senin seviyorum deme şeklindi o dokunuş. Çok soru sordum hiç birine yanıt veremedi. Sadece "Ağla!" diyebildi. Bende onu kıramadım. Günlerce ona seni anlattım. Hiç usanmadı benden.. O benim yanlızlığımdaki sendi işte.
Her düşüncemde sen varken beni nasıl terk edip gidebildin? Birbirimize bu kadar bağlıyken beni nasıl yanlız bırakabildin? Biz nasıl bu duruma düşebildik? Ne oldu bize? Hani biz başkaydık. Yaşadığımız bunca şeyden sonra nasıl başka birisine 'seni seviyorum' diyeceksin? İçimdeki 'seni' silip atmayı başaramıyorken nasıl başka birine sarılacaksın? Aramızdakiler bu kadar basit miydi? Beni bırakıp giderken üzeceğini bilerek gittin. Ama sen beni üzemezdin. Neden böyle oldu bize? Hak ettik mi bütün bunları? BURADA SENSİZ OLMAYI HAK EDECEK NE YAPTIM?
